fbpx

Χρόνιος Πόνος

Τι εννοούμε όταν μιλάμε για χρόνιο πόνο;

Ως Χρόνιος Πόνος ορίζεται ο πόνος με συνεχή παρουσία και με διάρκεια μεγαλύτερη από 1- 3 μήνες, που είναι το σύνηθες διάστημα που απαιτείται για την ίαση μιας οξείας ασθένειας ή για την ολοκλήρωση της επούλωσης ενός τραύματος.

Χαρακτηρίζεται από μόνος του ως νόσος με εμφανή επίδραση στην ποιότητα ζωής, στη λειτουργικότητα αλλά στην ψυχολογία ενός μεγάλου ποσοστού του πληθυσμού.

Ο ορισμός του πόνου δόθηκε το 1979 από την IASP (International Association for the Study of Pain) ως “μια δυσάρεστη υποκειμενική αισθητική και συναισθηματική εμπειρία, η οποία προέρχεται από μια πραγματική ή δυνητική βλάβη των ιστών”.

Σε αντίθεση με τον οξύ πόνο δεν έχει προστατευτικό ρόλο ώστε να υποδείξει κάποια πιθανή δυσλειτουργία, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις ο οξύς πόνος μπορεί να μεταβληθεί σε χρόνιο.

Οι μηχανισμοί πρόκλησης του πόνου μπορεί να οφείλονται σε χρονιές παθολογικές διαδικασίες, παρατεταμένη δυσλειτουργία τμημάτων του νευρικού συστήματος, αλλά και σε ψυχολογικά ή περιβαλλοντικά προβλήματα. Ο Χρόνιος Πόνος δεν είναι σύμπτωμα εξέλιξης μιας νόσου, είναι ο ίδιος εξέλιξη μιας νόσου! Δεν υποχωρεί και δεν αυτοπεριορίζεται.

Ο Χρόνιος Πόνος είναι πιθανό να περιορίσει την κινητικότητα μας και να μειώσει την ευελιξία, τη δύναμη και την αντοχή μας, καθιστώντας δύσκολη την εκτέλεση καθημερινών εργασιών και δραστηριοτήτων και ταυτόχρονα αυξάνοντας τα επίπεδα άγχους στη ζωή μας.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα των πιο συνηθισμένων τύπων χρόνιου πόνου :

  • – Πόνος μετά από τραύμα
  • – Μετεγχειρητικός πόνος
  • – Πονοκέφαλος
  • – Πόνος αρθρίτιδας και λοιπών ρευματικών νοσημάτων
  • – Νευρογενής πόνος ( που προκαλείται από βλάβη των νεύρων)
  • – Ψυχογενής πόνος (που δεν προκαλείται από τραυματισμό ή βλάβη των νεύρων)  

Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Ιατρικής του Πόνου, περισσότεροι από 1,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο υποφέρουν από χρόνιο πόνο!

Συνεπώς, η αντιμετώπιση του αποτελεί μείζον ζήτημα για έναν φυσικοθεραπευτή, με στόχο τη μείωση του και τη βελτίωση της κινητικότητας και συνεπώς της καθημερινότητας του ασθενούς